Amerykańska odmiana pokera — DRAW POKER — rozgrywana jest w pięciu etapach:
1. Rozdanie kart,
2. Pierwsza kolejka zakładów,
3. Wymiana kart,
4. Druga kolejka zakładów,
5. Sprawdzanie — show down.
Etapy są poprzedzone przygotowaniem kart, miejsc do gry i wyznaczeniem pierwszego rozdającego. Tasuje on starannie karty uwzględniając fakt, że każda nowa talia kart jest poukładana kolorami i rosnąco. Przed tasowaniem należy sprawdzić, czy w talii znajduje się pełen zestaw kart. Następnie tasujący podaje karty do przełożenia graczowi siedzącemu po jego lewej stronie. W ten sposób rozpoczyna się pierwszy etap. Przed rozdaniem kart rozdający daje hasło do wpłacenia podstawowej stawki do puli przez każdego z graczy. Jest ona najczęściej równa stawce minimalnej uzgodnionej przed rozpoczęciem gry i ma wartość jednostkową, np. 1 żeton. Stawka podstawowa jest niejako zapłatą za prawo do gry, za otrzymanie kart. Następnie karty są rozdawane pojedynczo, zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara, rozpoczynając od gracza siedzącego po lewej stronie rozdającego.
Każdy z graczy otrzymuje po 5 kart. Gdy wszyscy już mają komplet kart, rozpoczyna się otwarcie gry i pierwsza kolejka zakładów.
Właściwy początek gry to odezwanie się otwierającego grę. Jest nim gracz siedzący po lewej stronie rozdającego. Może on: a. pasować, czyli wycofać się z gry; wtedy jego rolę przejmuje kolejny gracz, pasujący zaś traci stawkę wejściową; b. otworzyć grę.

Otwierając grę, gracz deklaruje swoje wejście do puli stawką większą od minimalnej i nie większą od maksymalnej. Rozdający kontroluje przez cały czas wielkość stawek wchodzących do puli. Każdy gracz po otwarciu puli ma trzy możliwości: a. pasować; b. utrzymać stawkę poprzednika; c. przebić stawkę. Pasowanie oznacza dla gracza koniec gry w tym rozdaniu i utratę stawki wejściowej. Utrzymanie stawki poprzednika oznacza wpłatę do puli w wysokości stawki poprzednika i prawo do dalszej gry i licytacji. Przebicie stawki (zwiększenie) oznacza wpłatę wyższej stawki i próbę przekonania pozostałych graczy o wyższości posiadanego zestawu kart.

Każda z decyzji graczy musi być głośno i jednoznacznie zadeklarowana, np.: — „pasuję”,
— „jestem” lub „też… ” (wymienia się stawkę poprzednika),
tabela 4
Karty pozostawione na ręce
Liczba kart do wymiany Możemy otrzymać Szanse
Jedna para 1 3
Dwie pary
Trójka
Ful
Czwórka 1:5
1:8
1: 100
1 : 360
Para i as ni 2 Dwie pary i as
Trójka
Dwie pary bez asa
ful
Czwórka 1:5
1: 12
1:17
2 : 120
1 : 1080

Dwie pary
1 Ful 1:11
Trójka / 2 Ful
Czwórka 1 : 16
1 : 23

Trójka i „coś”
‘ 1 Ful
Czwórka 1 : 15
1 : 50

Strit czwórkowy otwarty dwustronnie 1 Strit 1 : 5
1
Strit czwórkowy
otwarty jednostronnie 1 Strit 1 : 11

Strit czwórkowy
z wolnym środkiem 1 Strit 1 : 11

Kolor czwórkowy
1 Kolor 1 : 5

Poker czwórkowy otwarty dwustronnie 1 Poker 1 : 23

Poker czwórkowy otwarty jednostronnie
1 Poker lub poker królewski 1 : 50

Poker czwórkowy otwarty w środku 1 Poker lub poker królewski 1 : 50

zwiększam do…” lub „przebijam na…”, lub „… (stawka poprzednika) i jeszcze …” (podwyższenie stawki).
Przypominamy, że przez cały czas przy licytacji mowa jest o żetonach.
Widzimy, że każdy przebijający zwiększa poziom zakładów, a więc i wielkość puli. Podwyższona stawka jest obowiązująca dla wszystkich następnych graczy chcących brać udział w dalszej grze. Kto nie chce lub nie może się temu podporządkować, musi pasować tracąc dotychczas postawione kwoty. Kolejka zakładów nie może być zakończona na życzenie któregoś z graczy. Może ją zakończyć tylko pasowanie lub utrzymanie stawki otwarcia przez wszystkich graczy, lub też sytuacja, gdy po podwyższeniu stawki wszyscy następni gracze pasują lub tylko utrzymują zwiększoną stawkę. Oznacza to, że gracz nie może podwyższyć postawionej przez siebie stawki. Po pierwszej licytacji wszyscy aktywni gracze (ci którzy nie pasowali) mają prawo do wymiany części lub wszystkich swoich kart. Wymiana następuje z pliku kart nie rozdanych w pierwszym rozdaniu. Najczęściej liczbę wymienianych kart ogranicza się do trzech.
Wymiana kart (dokupywanie, kupno) stwarza dodatkowe możliwości, ale i dodatkowe ryzyko dla wymieniającego: dodatkowe możliwości poprawy zestawu kart, które poprzednio posiadał; ryzyko, że pozostawił niewłaściwe karty.
Pierwszy wymienia najbliższy aktywny gracz po lewej stronie rozdającego. Głośno i wyraźnie zgłasza swoje zapotrzebowanie, jednocześnie oddając taką samą liczbę kart. Nowe karty otrzymuje po odjęciu ręki od wymienianych kart. Podobnie są obsługiwani pozostali gracze, z rozdającym na końcu. Oczywiście nie ma obowiązku wymiany kart.
Może zaistnieć sytuacja, że brakuje kart na wymianę, przykładowo, gdy graczy jest więcej niż sześciu i każdy z nich chce wymienić co najmniej trzy karty. Wtedy wykorzystujemy, po przetasowaniu, odrzucone przez innych graczy karty. Spójrzmy, jakie możliwości stwarza nam wymiana kart (tab. 4).
Niektóre informacje z tabeli 4 są oczywiste, inne wymagają dodatkowego komentarza i analizy.
Oczywiste są sytuacje po dokupieniu kart do posiadanej pary. Ale już scenariusz II wprowadza pewne dodatkowe kalkulacje
— czy opłaca się zostawić parę i asa, wymieniając tylko dwie karty? Otóż w tym przypadku: a. pogarszamy sobie szanse posiadania trójki, fula i czwórki; b. zwiększamy szanse posiadania dwóch par z asem lub bez.
Podobnie wypada porównanie sytuacji IV i V. Mając trójkę, możemy wymienić dwie karty lub jedną kartę, zostawiając do trójki jeszcze „coś”. Wtedy nieznacznie wzrasta szansa otrzymania fula i bardzo spadają szanse otrzymania czwórki. Musimy więc dobrze wyważyć, co chcemy bardziej osiągnąć, bacznie obserwując partnerów i ich zachowanie. Łączą się z tym elementy blefu — czyli tego co chcemy przekazać partnerom. Zostawiając dodatkowe karty sugerujemy im, że jesteśmy silniejsi niż to rzeczywiście ma miejsce. Możemy sobie tym pomóc, ale i zarazem zaszkodzić.
Tabela przedstawia również, jakie szanse mamy w przypadku wymiany tylko jednej karty w niepełnych stritach i kolorach. Po wymianie kart następuje druga kolejka zakładów. Prawo do otwarć ma znowu pierwszy aktywny gracz siedzący po lewej stronie rozdającego. I znowu może on: a. pasować — tracąc dotychczasowe stawki w puli, i b. otworzyć drugą kolejkę licytacji
— deklarując dowolną stawkę większą od minimalnej i mniejszą od maksymalnej. Każdy następny gracz ma prawo do: a. pasowania, b. utrzymania stawki poprzednika, c. podwyższenia (przebicia) stawki poprzednika. Podobnie jak pierwsza, także i druga licytacja kończy się, gdy nikt nie podwyższa stawek.
Po drugiej licytacji należy ustalić zwycięzcę bieżącej rozgrywki. Sprawdzanie (show down) może nastąpić z wyłożeniem kart lub bez.
Jako pierwszy wykłada swoje karty ostatni podwyższający stawkę lub otwierający drugą licytację. Kolejni aktywni gracze wykładają swoje karty, jeżeli uważają, że mają wyższe lub jeśli było tak uzgodnione.
Każdy z graczy może objaśnić, co ma lub może tego nie robić. Posiadacz najwyższej kombinacji bierze całą pulę. Jeśli jest dwóch takich graczy, to dzielą między siebie całą pulę. W przypadku pozostania niepodzielnej reszty przechodzi ona do następnej puli.
Jeżeli w czasie drugiej licytacji wszyscy gracze z wyjątkiem jednego pasują — bierze on całą pulę i nikt nie może go zmusić do wyłożenia kart. Jest to ulubiona sytuacja blefujących i hazardzistów. Może się niejednokrotnie okazać, że wygrywający wcale nie miał najwyższej kombinacji kart, ale przekonał o wyższości swoich kart pozostałych graczy.
Po określeniu zwycięzcy kolejny gracz siedzący po lewej stronie rozdającego jest nowym rozdającym — tasuje karty, daje do przełożenia, rozdaje i gra rozpoczyna się od nowa.