Słowo „poker” ma magiczne znaczenie, magiczny efekt. Któż z nas nie zna takich zwrotów, jak pokerowa zagrywka, pokerowe oblicze czy blef? Słowa, które wprowadzają nas w świat tajemnicy, świat inności, świat hazardu — czy lepszy świat? Niektórym kojarzy się on ze scenami z filmowych westernów: tłoczny, zadymiony saloon, w oddali pianista fałszujący znaną melodię, ale główna uwaga kamery i widzów skierowana jest na „ten” stolik, gdzie kilku osobników gra w pokera. Rozpalone oblicza, nerwowe ruchy, szklanki z alkoholem, często papieros w zębach, a w dłoniach na razie jeszcze karty. Ale my już wiemy, że zaraz coś się wydarzy. Może któryś z graczy sięgnie po najlepszy zestaw w pokerze z Dzikiego Zachodu — po dwa colty…

Cóż to za gra, która rozbudza takie emocje, czym jest, o co w niej chodzi, dlaczego rozbudza takie namiętności? Na początek nazwa. Według jednych pochodzi z języka angielskiego, od czasownika to poke — przeszukiwać, szperać, jak podaje Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga. Inny prawdopodobny źródłosłów to niemieckie słowo pochen, mające pewien związek z dzisiejszym „blefowaniem”. Jeśli będziemy obserwować zachowanie się graczy podczas gry w pokera, twierdzimy, iż wielce prawdopodobne jest chyba powiązanie z obu źródłami językowymi.

IMa pewno jest to losowa gra w karty, znacznie się jednak różniąca od innych gier karcianych. Nie ma przebijania karty inną kartą, w zasadzie gra jest jedną wielką licytacją, w której każdy gracz chce przekonać innych, że on właśnie ma najlepszy zestaw kart, że on jest wybrańcem fortuny. Każdy, kto spełnia warunki gry, może ubiegać się o wielką pulę, nikogo jednak wbrew jego woli nie można do tego zmusić. Gra toczy się więc o wygranie puli. Nie zawsze są to pieniądze lub żetony. Znane są przypadki gry o domy, majątki, samochody, a nawet o… panie. Tak, tak, proszę Państwa, znamy takich, co przegrali majątek, żony i całe swoje szczęście. Często na stole do gry leżą rewersy ze zobowiązaniami i listy dłużnicze jako równowartość reszty puli. A dług karciany rzecz święta, trzeba spłacić. Czasami gra w pokera może być formą dyskretnej łapówki, a czasami w pokerze przegrywa swoje wdzięki pani, która chce przegrać, a może dzięki temu wygrać?

Po serii niepowodzeń przychodzi do kasyna ON. Wie, że to jego ostatnie pieniądze, ostatnia szansa. Za mało, żeby żyć dostatnio, za dużo, żeby umrzeć. Niech karta wskaże jego dalszy los. I… wygrał! Lub nie, i tak jest najczęściej. Fascynująca atmosfera gry hazardowej, przyciemnione oświetlenie wokół i ostra lampa rzucająca snop światła na środek stolika, tam gdzie leży pula. Dookoła kilku graczy udających nowicjuszy i ON — ten, który ma być dzisiaj „oskubany”… To wszystko też jest poker.

Zasady gry są bardzo stare. Pierwsze informacje o grze zbliżonej do pokera pochodzą sprzed 1525 roku. Grę znano w Hiszpanii (primero), Francji (la prime) i Italii (primiera), a prawdopodobnie 1 wśród bardziej oświeconych warstw innych krajów. Rozdawano po trzy karty — najcenniejszą kombinacją była tróJka, następnie para i kolor. Pod koniec XVII wieku grę znano także w Anglii. Przez Francję zawędrowała na początku XIX wieku do francuskiej kolonii w Ameryce Północnej — Luizjany. W ciągu następnych 20 lat anglojęzyczni osadnicy przejęli grę, rozbudowali o nowe reguły i stworzyli podstawy nowoczesnego pokera. Dowody tego znajdujemy w pamiętnikach angielskiego wędrującego aktora Joe’ego Cowella (1829 r.). Pisze on już 0 pięciu kartach, dokupowaniu kart i ostrej licytacji.

1 takie były początki gry uważanej dzisiaj za narodową grę amerykańską. Rzeczywiście, dalszy rozwój reguł gry i powstanie jej kilkudziesięciu odmian to sprawa Amerykanów. Gra była w czasach jej świetności grana od Meksyku do Alaski, od Kalifornii do Nowego Jorku. Towarzyszyła poszukiwaczom złota i traperom. Wreszcie trafiła do salonów i w bardzo złym guście było nie znać jej reguł lub w opowieściach nie wspomnieć
0 jakiejś wielkiej wygranej czy przegranej, albo też o wyjątkowej licytacji.

Międzynarodowa kariera pokera rozpoczęła się w 1871 roku, gdy ambasador USA w Londynie, płk Jacob Schenck, zaprezentował reguły gry w pokera grupie angielskich dżentelmenów, wśród których było kilku prawników. Gra przyjęła się tak bardzo w kręgach angielskich prawników, że powstało na ten temat wiele anegdot. W jednej z nich sędzia ogłasza wyrok, mówiąc:, ,Dziesięć!” Na to prokurator:, .Jestem i podwajam!” Grą zaciekawiła się nawet królowa angielska Wiktoria, dla której płk Schenck specjalnie spisał zasady pokera. Duży wpływ na ekspansję pokera na kontynent europejski miał Amerykański Korpus Ekspedycyjny uczestniczący w I wojnie światowej. A później szalone lata dwudzieste, szampan, jazz, kobiety i oczywiście poker. Stał się najpopularniejszą grą wielu mężczyzn, nie tylko w USA. Trafił do kasyn gry, tych legalnych

1 tych znacznie mniej legalnych. Dostarczał i dostarcza wielkich wrażeń i wielkich pieniędzy. By nie być wiecznie przegranym, trzeba jednak trochę więcej wiedzieć o pokerze. Poker niejedno ma imię. Dwóch graczy rozmawiając ze sobą nie” zawsze musi myśleć o tym samym, wymieniając jakiś zwrot z gry. Praktycznie znane jest kilkadziesiąt jej odmian, niektórzy twierdzą że blisko 200. Tajemniczo brzmią takie nazwy, jak poker baseballowy, dzika wdowa czy Klondike. Niemal perwersyjnie brzmią też takie wyrażenia, jak wdowę z przodu, wdowę z tyłu. Oburzenie miłośników zwierząt może budzić nazwa świński poker — a przecież są to tylko nazwy odmian tej gry.

Wszystkie znane odmiany można sklasyfikować stosując takie kryteria, jak: liczba użytych kart, sposób ekspozycji kart, prawo do pasowania oraz wiele innych dotyczących każdego etapu gry. Zasadniczy podział dotyczy sposobu ekspozycji kart. Dlatego mówimy o pokerze zamkniętym — gdy karty są rozdawane bez pokazywania ich przed licytacją, a w interesie gracza leży utrzymanie zawartości ręki jak najdłużej w tajemnicy (tu zaliczamy odmiany DRAW pokera) — i o pokerze otwartym — gdy część rozdawanych kart jest odkryta (tu zaliczamy odmiany STUD pokera).


W odmianach STUD pokera nie ma wymiany kart, często rozdaje się więcej niż 5 kart, uczestnicy widzą część kart innych graczy, a licytacja stawek następuje po rozdaniu kolejnych kart. Bardzo istotny jest w tych klasyfikacjach los gracza pasującego. Albo pasowanie wyłącza go z gry w danej kolejce (pass-and-out), lub też nie (pass-and-back in). Oczywiście mogą występować rozmaite odmiany tych dwóch klasycznych rodzajów. Zresztą nawet wśród gier zaliczanych do tych grup trudno ustalić, czy dana gra jest ściśle klasyczna, czy też jest tylko mutacją.

W dalszej części rozdziału przedstawiamy dwie odmiany — reprezentantów dwóch podstawowych grup pokera na świecie. Jest to rodzaj amerykańskiego DRAW POKERA, preferowanego jako gra domowo-towarzyska, oraz SEVEN CARD STUD jako przykład typowej gry kasynowej. Niekiedy możemy spotkać inne nazwy tego pokera: peek, down the river lub seven toed pete. Na koniec jeszcze rada dla graczy: przed przystąpieniem do gry należy się dokładnie zapoznać z regułami domu gry, gdyż nauka w trakcie gry może się okazać zbyt kosztowna.