Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta, tym bardziej że klasyczny poker jest grą sprawiedliwą, czyli suma wygranych równa się sumie przegranych. Dlatego nie wszyscy mogą wygrywać i nie wszyscy muszą przegrywać.
Odpowiedź na tytułowe pytanie można więc sformułować z pomocą dwóch pytań dodatkowych:
1. Jak minimalizować przegrane?
2. Jak maksymalizować wygrane?
Przede wszystkim należy wiedzieć, co jest grane. W jaką odmianę pokera gramy, czy wszyscy uczestnicy ją znają? Jakie są specyficzne reguły domu gry lub towarzystwa, w którym się znajdujemy?
To wszystko jest nam potrzebne do wyboru strategii. Możemy też
podjąć decyzję, czy gramy, czy też rezygnujemy.
Wpływ na minimalizację przegranej mają takie elementy, jak:
— wielkość stawki podstawowej i czy wszyscy ją płacą,
— minimalna i maksymalna stawka przy licytacji,
— limit pieniędzy przeznaczonych na grę lub na cały wieczór,
— podwajanie stawek, liczba podwyższeń i licytacji.

Stawka podstawowa jest określana jednomyślnie lub większością głosów. Określa ona niejako podstawową wartość gry, często jest ona równa minimalnej stawce w licytacji. Może być płacona do puli przez wszystkich uczestników lub tylko przez rozdającego. Ograniczenie minimalne i maksymalne stawki w licytacji ma spełniać rolę dyscyplinującą, pozwalającą na grę zgodnie z oczekiwaniami większości uczestników. Nie musi mieć związku z ograniczeniem wielkości globalnej wygranej w puli. Oznacza tylko przedział stawek, o które można licytować w pokerze. Słynne hasło pokerzystów: The sky’s the limit — niebo jest granicą — jest przestrogą dla niefortunnych graczy. Aby ograniczyć możliwości przegranej, stosuje się ograniczenie kwot, które można postawić w czasie jednej gry lub całego wieczoru. Zasadą jest nie przekraczanie tego limitu. Podobne znaczenie może mieć ograniczenie liczby podwyższeń (przebić stawki) na całą grę lub na jednego gracza. Natomiast regułą sprzyjającą „puszczeniu graczy z torbami” jest reguła podwajania stawki w licytacji, nieograniczonej liczby podwyższeń i nieograniczonej przegranej (w domyśle: nieograniczonej wygranej). Ale kto się godzi na takie warunki, sam jest sobie winien. Czynnikami sprzyjającymi wygranej są takie elementy, jak: wiedza, rozsądek, znajomość psychologii i współgraczy oraz, oczywiście, szczęście w grze.

Wiedza to znajomość szans, jakie możemy mieć posiadając pewien układ kart w rozdaniu, przy wymianie oraz po dokupieniu kart. W poprzednich rozdziałach podaliśmy liczbowe ekwiwalenty szans i o nich też trzeba pamiętać. Szczególnie dotyczy to czystych jednoznacznych sytuacji. Najczęściej musimy jednak podejmować decyzje ryzykowne, np. czy zostawić parę asów i odrzucić trzy karty z tego samego koloru, czy postąpić odwrotnie. Wtedy pomocny jest zdrowy rozsądek i porównanie szans oraz wartości możliwej do otrzymania kombinacji kart. Rzadko kiedy udaje nam się dostać i wygrać z pokerem w ręku. Zdarza się to statystycznie raz na 65 000 układów lub raz na 650 000 (królewski poker). Przeważnie wygrywa się kartami średnimi i wobec partnerów, którzy mają też karty bardzo średnie lub wręcz słabe. Wtedy pomaga bardzo uważna obserwacja zachowań partnerów, ich licytacje, wymiana kart, cechy ich charakterów.

Jeżeli Kowalski jest optymistą i zostawił sobie trzy karty dobierając dwie, to wcale nie znaczy, że ma w ręku trójkę i teraz otrzymał fula. Mógł dobierać również do trzech słabych kart jednego koloru, licząc na kolor lub nawet na pokera, których wcale nie musi otrzymać.

Jak powiadają doświadczeni gracze, kareta, czyli czwórka, to zupełny luksus, a prawdziwy poker rozgrywa się poniżej. I jest w tym stwierdzeniu wiele prawdy.
Częste są przykłady wygrywania dużych puli z dwoma parami na ręku, ponieważ gramy nie ze statystyką, lecz z omylnymi ludźmi. Silną bronią rozumnego gracza jest pasowanie — rezygnacja z dalszej gry w odpowiednim momencie. Pozwala przetrzymać złą passę, może też służyć uśpieniu czujności przeciwników. Pasowanie we właściwym momencie to cecha dobrego gracza.

Zła karta skończy się i od nas zależy, czy potrafimy to wykorzystać. Po pierwsze, umiejętnie musimy powiększyć pulę, ostrożnie zwiększając stawki nie pozwolić na przerwanie zakładów. Po drugie, nie dać poznać, że właśnie teraz mamy wymarzonego pokera w ręku. Po trzecie umieć zachować twarz, gdy… przegramy. Bo właśnie przeciwnik miał swoją grę. Wreszcie nauczmy się wykorzystywać dobre mniemanie graczy o sobie. Wykorzystujmy blef. Mając pewną minę po wymianie jednej karty i stale podwyższając stawkę, możemy wygrać pulę z dwoma parami lub… przegrać z kretesem, gdy nikt się nie nabierze. Należy nie dopuszczać do sytuacji sprawdzenia naszych kart przez pozostałych graczy.

Pamiętajmy jednak, że blef daje efekty tylko przy nieograniczonych stawkach i kapitale większym niż kapitał innych graczy. Show down — czyli ukazanie prawdy — oznacza śmierć blefu w kartach i w życiu.

Na koniec spróbujmy zebrać reguły gry w punktach:
1. Karty pokazujemy publicznie tylko wtedy, gdy jest to wymagane;
2. Z puli niczego się nie wycofuje;
3. Każdy gracz ma prawo do: pasowania, utrzymywania stawki i jej podwyższania;
4. Kto pasuje, traci dotychczasowy wkład;
5. Podwyższać można tylko obce podwyższenia;
6. Brak podwyższenia stawki kończy licytację;
7. Każdy podwyższający przedłuża licytację;
8. Tylko aktywni gracze mają prawo do wymiany kart;
9. Nie ma obowiązku wymiany kart;
10. Karty do wymiany odkładamy, gdy nadchodzi nasza kolejka;
11. Stare karty muszą być odłożone przed otrzymaniem nowych;
12. Nie wolno zaglądać w odkładane przez innych graczy karty;
13. Karty, ,mówią” same za siebie.

Wymienione reguły dotyczą DRAW POKERA w wydaniu domowym, przedstawiają jednak zarys tego, co obowiązuje podczas „prawdziwej” gry. Nie sugerujmy się trzynastką, może ona także przynieść nam szczęście w poznawaniu reguł gry!